خلوتی با سام میرزا صفوی
۴۰۱- زلالی تبریزی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در صاحب حسنی شاعر شد و او را مدد میکردند لاجرم ریشش سربزد و دیگر از شعر دم نزد . آخر پایمال استخفاف گشته بخفافی قرار گرفت . این دو مطلع از اوست :
۲
غایب مشو ای نور دو چشم از نظر مانیکو نبود روز گذشتن ز سر ما
۳
بشنو این نکته سنجیده ز غم خورده ی عشقکه به از زنده ی بی عشق بود مرده ی عشق
صفحهٔ ۱ از ۱