خلوتی با سام میرزا صفوی
۵۱۱- مولانا دهقانی تهرانی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بمکتب داری اشتغال مینمود و مرض جوع بر مزاجش غالب بود گویند در سفری آذوقه اش آخر شده بود جامه خود میخورد! از صلاحیتی خالی نبود این شعر از اوست :
۲
بهر نثار برکف خود جان نهاده ایملعل لب تو جانا جامیست پر ز باده
صفحهٔ ۱ از ۱