خلوتی با سام میرزا صفوی
۵۸۰- مولانا رحمی تبریزی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرد بی تعین و لاابالی بود و از فسق و فجور اجتناب نمی نمود . اما رحم الهی از گناه رحمی زیاده است. امید که او را بدین گناهان نگیرد و بدین رباعی به بخشد :
۲
چون نامه جرم ما بهم پیچیدندبردند بمیزان عمل سنجیدند
۳
بیش از همه کس گناه ما بود . ولیما را به محبت علی بخشیدند
۴
این دو مطلع نیز از اوست :
صفحهٔ ۱ از ۲