خلوتی با صفی علیشاه
۷۶- آیات ۱۶۰ تا ۱۶۲
۲- سوره البقره
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
إِلاَّ اَلَّذِینَ تٰابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَیَّنُوا فَأُولٰئِکَ أَتُوبُ عَلَیْهِمْ وَ أَنَا اَلتَّوّٰابُ اَلرَّحِیمُ (۱۶۰) إِنَّ اَلَّذِینَ کَفَرُوا وَ مٰاتُوا وَ هُمْ کُفّٰارٌ أُولٰئِکَ عَلَیْهِمْ لَعْنَةُ اَللّٰهِ وَ اَلْمَلاٰئِکَةِ وَ اَلنّٰاسِ أَجْمَعِینَ (۱۶۱) خٰالِدِینَ فِیهٰا لاٰ یُخَفَّفُ عَنْهُمُ اَلْعَذٰابُ وَ لاٰ هُمْ یُنْظَرُونَ (۱۶۲)
۲
مگر آنان که توبه کردند و بسامان آوردند و بیان کردند پس آن گروه را توبه می‌پذیرم بر ایشان و منم توبه‌پذیر بخشاینده (۱۶۰) بدرستی که آنها که کافر شدند و مردند و ایشان کافران بودند آنهایند که بر ایشان است لعنت خدا و فرشتگان و مردمان همگی (۱۶۱) جاویدان در آن سبک نمی‌شود از ایشان عذاب و نه ایشان مهلت داده می‌شوند (۱۶۲)
۳
غیر آنها که به حق تائب شدندبر هوای نفس دون غالب شدند
۴
حق نمود اصلاح جان و مالشانبر صلاح آورد از اقبالشان
صفحهٔ ۱ از ۷