خلوتی با صفی علیشاه
۱۳۶- آیات ۲۶۲ تا ۲۶۳
۲- سوره البقره
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمْ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ ثُمَّ لاٰ یُتْبِعُونَ مٰا أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لاٰ أَذیً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لاٰ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لاٰ هُمْ یَحْزَنُونَ (۲۶۲) قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُهٰا أَذیً وَ اَللّٰهُ غَنِیٌّ حَلِیمٌ (۲۶۳)
۲
آنان که انفاق می‌کنند مالهاشان را در راه خدا پس از پی نمی‌کنند آنچه را انفاق کردند منتی و نه آزاری مر ایشان راست مزدشان نزد پروردگارشان و نیست بیمی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک می‌شوند (۲۶۲) گفتار خوب و آمرزش بهتر است از صدقه که در پی باشد آن را آزاری و خدا بی‌نیاز بردبار است (۲۶۳)
۳
آن کسان کاموال خود را از ولامیکنند انفاق در راه خدا
۴
وز پی انفاق نفرستند هممنّت و آزاری ار افزون و کم
صفحهٔ ۱ از ۳