خلوتی با غنی کشمیری
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در معرکه صد زخم رسد گر بتن مازان به که بود داغ سپر بر بدن ما
۲
تا سرکهٔ پیشانی دونان نچشیدیمدندان طمع کند نشد در دهن ما
۳
عمریست که جز شکوهٔ ما کار ندارددوزید لب گور به تار کفن ما
۴
بردند پس از مردن ما معنی ما راصد شکر که مانده است بیاران سخن ما
صفحهٔ ۱ از ۲