خلوتی با صفی علیشاه
۶- آیات ۳۰ تا ۳۶
۴۱- سوره فصّلت
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
إِنَّ اَلَّذِینَ قٰالُوا رَبُّنَا اَللّٰهُ ثُمَّ اِسْتَقٰامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ اَلْمَلاٰئِکَةُ أَلاّٰ تَخٰافُوا وَ لاٰ تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ اَلَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ (۳۰) نَحْنُ أَوْلِیٰاؤُکُمْ فِی اَلْحَیٰاةِ اَلدُّنْیٰا وَ فِی اَلْآخِرَةِ وَ لَکُمْ فِیهٰا مٰا تَشْتَهِی أَنْفُسُکُمْ وَ لَکُمْ فِیهٰا مٰا تَدَّعُونَ (۳۱) نُزُلاً مِنْ غَفُورٍ رَحِیمٍ (۳۲) وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعٰا إِلَی اَللّٰهِ وَ عَمِلَ صٰالِحاً وَ قٰالَ إِنَّنِی مِنَ اَلْمُسْلِمِینَ (۳۳) وَ لاٰ تَسْتَوِی اَلْحَسَنَةُ وَ لاَ اَلسَّیِّئَةُ اِدْفَعْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ فَإِذَا اَلَّذِی بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ عَدٰاوَةٌ کَأَنَّهُ وَلِیٌّ حَمِیمٌ (۳۴) وَ مٰا یُلَقّٰاهٰا إِلاَّ اَلَّذِینَ صَبَرُوا وَ مٰا یُلَقّٰاهٰا إِلاّٰ ذُو حَظٍّ عَظِیمٍ (۳۵) وَ إِمّٰا یَنْزَغَنَّکَ مِنَ اَلشَّیْطٰانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ إِنَّهُ هُوَ اَلسَّمِیعُ اَلْعَلِیمُ (۳۶)
۲
بدرستی که آنها که گفتند پروردگار ما خداست پس ایستادگی کردند فرو می‌آید بر ایشان ملائکه که می‌ترسید و اندوهگین مشوید و شادمان شوید به بهشتی که بودید وعده داده می‌شدید (۳۰) مائیم دوستان شما در زندگانی دنیا و در آخرت و مر شما راست در آن آنچه می‌خواهد نفسهای شما و مر شما راست در آن آنچه می‌خواهید (۳۱) ما حضری از خدای آمرزنده مهربان (۳۲) و کیست خوب‌تر در سخن از کسی که خواند بسوی خدا و کرد کار شایسته و گفت بدرستی که من از مسلمانانم (۳۳) و یکسان نیست خوبی و نه بدی دفع کن بآنچه آنست بهتر پس آن‌گاه کسی که میانه تو و میانه اوست دشمنی گویا اوست دوستی مهربان (۳۴) و داده نشوند آن را مگر آنان که صبر کردند و داده نشوند آن را جز صاحب بهره بزرگ (۳۵) و اگر از جای در آورد ترا از شیطان وسوسه پس پناه بر بخدا بدرستی که اوست او شنوای دانا (۳۶)
۳
رَبّنَا االله آنکه گفتند از کسانهم نمودند استقامت خود بدان
۴
مر ملایکشان فرود آید به نوروقت موت و وقت اخراج از فتور
صفحهٔ ۱ از ۶