خلوتی با جنید شیرازی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرم به قول رقیبان برند از بر خویشنه ممکن است که دل برکنم ز دل‌بر خویش
۲
دلش سپردم و عذرم به جا همی‌خواهمکه شرمسارم از این تحفه محقر خویش
۳
چو آستین ارادت ز دست بیرون استبر آستان عبادت نهاده‌ام سر خویش
۴
زند به تیروم در آرزوی آن میرمکه التفات نماید به صید لاغر خویش
صفحهٔ ۱ از ۳