خلوتی با جنید شیرازی
شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تویی که حکم تو بر جان من روان باشدز دل هوای تو نزدیک‌تر ز جان باشد
۲
گمان مبر که به جور از تو روی برتابمگرم به تیغ زنی دوستی همان باشد
۳
چو آستین حیاتم فتد به دست اجلبه راستان که مرا سر بر آستان باشد
۴
جز آرزوی تو با خود بضاعتی نبرمدر آن نفس که مرا عزم آن جهان باشد
صفحهٔ ۱ از ۳