خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جلوه‌ای از قامتش تا دل تمنا می‌کندتا قیامت آرزو خون در دل ما می‌کند
۲
غمزه‌اش مستان‌رقم بر غارت جان می‌کشدخنده‌اش خون در دل خضر و مسیحا می‌کند
۳
زردی رخسار ما از راز دل پوشیده نیستجمله را اظهار و ما را صبر رسوا می‌کند
۴
غافل از تنهانشین بزم غم شاها مباشعیش عالم را به کام خویش تنها می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳