خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دلم را کند سرای خودشلطف‌ها می‌کند به جای خودش
۲
سال‌ها دست و پا زدم تا دوستشاد آمد برم به پای خودش
۳
جان به پایش فکندم و خجلمجز خودش کیست رونمای خودش
۴
ساخت بیگانه‌ام جنون از خویشتا توانم شد آشنای خودش
صفحهٔ ۱ از ۳