خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پر گذشتم به تماشاگه انسان و ملَکسیر کردم همه خوبان جهان را یک یک
۲
قد به رعنایی سرو تو ندیدم به خدالب به شیرینی لعلت نمکیدم به نمک
۳
دوش گفتی دهن تنگ مرا هیچ که گفتباز اندیشه‌ام از حرف تو افتاده به شک
۴
عهد و پیمان لبت هیچ زیادم نرودمن نه آنم که فراموش کنم حق نمک
صفحهٔ ۱ از ۳