خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنوش باده عشرت به دولت و اقبالشکفته باش شب و روز و هفته و مه و سال
۲
بیار باده که ایام غم به خیر گذشتشکفته باش که عارض نمود صبح وصال
۳
بیا که رفت قرار دلم ز بس که تپیدبیا که جان به لب آمد ز شوق استقبال
۴
چنان که چشم من از دیدن تو شد روشنهمیشه روی تو باشد شکفته و خوشحال
صفحهٔ ۱ از ۳