خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خنده‌ات به دل لعل ناب هم
۲
در پرده زد جمال تو آتش به کائناتیعنی نداشت تاب جمالت نقاب هم
۳
پیچید سنبل از غم زلفت به خویشتندر برگ غنچه پرده‌نشین گلاب هم
۴
از تاب باده بر گل رویت عرق نشستیا آتش از رخ تو خجل گشت و آب هم
صفحهٔ ۱ از ۳