خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار دل را بی‌تکلف کرده جای خویشتن‌صورت آیینه خود شد رونمای خویشتن
۲
پرده بردار از گل رخسار تا در صحن باغگل شود بی‌هوش و بلبل بی‌نوای خویشتن
۳
گفتگویی با توام چون روبرو خوش داده رواز جفاهای تو گویم یا وفای خویشتن
۴
با تو گویم دولت دیدار او چون داده روکرد جانان با دلم لطفی به جای خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳