خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کنتو خویش را خلف دودمان آدم کن
۲
دلت چو تحفه داغی به چنگ اندازدمجو علاج ز مرهم علاج مرهم کن
۳
گهی که ذوق تنعّم تو را فریب دهدبه جای شیر و شکر خون و زهر درهم کن
۴
سفینه‌ایست وفا لنگرش بگویم چیستبه هر که دست دهی پای خویش محکم کن
صفحهٔ ۱ از ۳