خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا شدم آشنای تنهاییفارغم از جفای تنهایی
۲
سازگار است همچو آب حیاتبا مزاجم هوای تنهایی
۳
خلق در تنگنای کثرت خلقایمن است از بلای تنهایی
۴
بگریز از مصاحب ناباباین بود این دوای تنهایی
صفحهٔ ۱ از ۳