خلوتی با ساغر کنگاوری
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این شه‌سوار کیست که آید به فر و زیبچندین هزار جان و دلش دست در رکیب
۲
باز آن نگار ماه‌رخ از عشق روی کیستچون گل دریده پیرهن و چاک کرده جیب
۳
تا کی شکایت ای دل بی‌درد از حبیببیمار باش تا گذرد بر سرت طبیب
۴
ای بی‌نصیب مانده ز مستی و ذوق عشقما را ز قسمت ازلی بوده این نصیب
صفحهٔ ۱ از ۳