خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پر پروانه‌ی شمعت چراغ آفتابعینک چشم تمنای تو داغ آفتاب
۲
بس که دل سرشار شد از باده‌ی مهر رُختساغر خالی است در چشمش ایاغ آفتاب
۳
اشک در دل نقش می‌بندد خیال عارضشچشم تر می‌گردد از شبنم سراغ آفتاب
۴
هر نفس واعظ مزن دامن به شمع داغ عشقکی شود خاموش از صرصر چراغ آفتاب
صفحهٔ ۱ از ۳