خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مصور طره ی آن ترک یغمایی کشداول از سر پنجه ی اندیشه گیرایی کشد
۲
دست و پا آسودگان خاک هم گم می کنندبر زمین چون دامن زلف چلیپا می کشد
۳
صبح و خورشید و شفق یک جا مصور می شوندچون بلورین ساغر می ماه تر سایی کشد
۴
سایه ی سروش ریاضی را که بردارد زخاکریشه ی خار از زمین گردن به رعنایی کشد
صفحهٔ ۱ از ۳