خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آن مرغم که باشد چرخ و اختر خط و خال منپی پرواز همت هر دو عالم شد دوبال من
۲
به معراج خیال قامتش هر گه رود فکرمفلک چون سبزه ی خوابیده گردد پایمال من
۳
نظر گر جانب آیینه با این وحشت اندازمدهد چون موج هر دم کوچه جوهر بر مثال من
۴
نشد سر پنجه ی فطرت حریف زور بازویمنبست آیینه ی ادراک هم نقش خیال من
صفحهٔ ۱ از ۳