خلوتی با عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیچ وفایی ز روزگار ندیدمهیچ می خالی از خمار ندیدم
۲
چیده‌ام از باغ روزگار بسی گللیک به جز در میانه خار ندیدم
۳
راحت دل گفته‌اند هست در این عهداین همه گفتند و هیچ یار ندیدم
۴
هم‌نفسان بوده‌اند در غم ایشانتا منم آن بحر را کنار ندیدم
صفحهٔ ۱ از ۲