خلوتی با عمادی شهریاری
شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پر شکر ز خنده تو آستین جانوای پرگهر ز گریه من دامن جهان
۲
هم زاین شکر رسیده من اندر هلاک دلهم زاین گهر رسیده من اندر هلاک جان
۳
طاقی به نیکویی بنهاده است روزگارخورشید را ز رشک تو بر طاق آسمان
۴
چون چهره برفروزی و آواز برکشینبود زمانه زهره و خورشید را قران
صفحهٔ ۱ از ۲