خلوتی با عمادی شهریاری
شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شد ز سنبله شاه سپهر در شاهینکنار باغ تهی شد ز لاله و نسرین
۲
ز ابر فاخته‌گون آسمان طوطی رنگکند به پر حواصل نهفته روی زمین
۳
گمان نبرد خرد تا ندیده باده تاککه حامل است به خورشید خوشه پروین
۴
ز باد زرگر و ابر درم‌فشان هر شاخمرصع است به زر خلاص و در ثمین
صفحهٔ ۱ از ۲