خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر خلق ره فتنه به دوران تو بسته‌ستدستش به قفا شوخی مژگان تو بسته‌ست
۲
چون نعل، خوش آن پیرِ جوان‌بخت که خود رابا قامت خم بر سم یکران تو بسته‌ست
۳
شمشیر علم کن که شود مشکلم آساناین کار به یک لطف نمایان تو بسته‌ست
۴
چون سایه روم در قدم سرو روانتدامان مرا عشق به دامان تو بسته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳