خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد تو را عزیزتر از جان نگاه داشتخوش باد دل که حرمت مهمان نگاه داشت
۲
سودا مکن به زلف که این کج‌معاملهما را تمام عمر پریشان نگاه داشت
۳
در اشکباری ابر طرف شد به من ولیکعشق آبروی دیدهٔ گریان نگاه داشت
۴
چشمی سیه نکرد به مرهم تمام عمرداغم ز بس که حق نمکدان نگاه داشت
صفحهٔ ۱ از ۴