خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌تو ام بس که ز دل آه حزین برخیزدهر که بنشست به من شاد غمین برخیزد
۲
سرمه گشتم ز سیه‌بختی و رفتم بر بادهر که از چشم تو افتاد چنین برخیزد
۳
می‌شود ابر و کند گریه برین خاک نشینهر غباری که به کویت ز زمین برخیزد
۴
خال آن گوشهٔ ابرو چه بدیدم گفتمای بسا فتنه برین گوشه‌نشین برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۳