خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در آغاز محبت از جفای دلستان مردموفاداری نکرده وای عمرم نوجوان مردم
۲
اگر گل بر سر خاکم بریزی غنچه می‌گرددز بس دل تنگ از یاد دهان دلبران مردم
۳
ز کس حرف پریشان‌حالی گلزار نشنیدمهزاران شکر ایزد در قفس پیش از خزان مردم
۴
به امیدی که سازد تازه بوی گل دماغم رابه گلگشت چمن رفتم ز شور بلبلان مردم
صفحهٔ ۱ از ۲