خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا گر چون تو دلداری نباشدهزاران درد دل باری نباشد
۲
چو تو یا کم ز تو یاری توان جستچه باشد گر ستمکاری نباشد
۳
مرا گویی که در بستان این راهگلی بی‌زحمت خاری نباشد
۴
بود با گرد ران گردن ولیکنبه هرجو سنگ خرواری نباشد
صفحهٔ ۱ از ۳