خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر به مراد دل رسیدیمخود را و ترا به هم بدیدیم
۲
از زلف تو تابها گشادیموز لعل تو شربها چشیدیم
۳
بی‌آنکه فراق هم‌نفس بودبا تو نفسی بیارمیدیم
۴
بر دست تو توبها شکستیمبر تن ز تو جامها دریدیم
صفحهٔ ۱ از ۲