خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ایزد از لطافت محضت بیافریدهواندر کنار رحمت و لطفت بپروریده
۲
لعلت به خنده توبهٔ کروبیان شکستهجزعت به غمزه پردهٔ روحانیان دریده
۳
بر گلبن اهل چو تو یک شاخ ناشکفتهدر بیشهٔ ازل چو تو یک مرغ ناپریده
۴
مشاطگان عالم علوی ز رشک خطتحوران خلد را به هوس نیل برکشیده
صفحهٔ ۱ از ۲