خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی چون ماه آسمان داریقد چون سرو بوستان داری
۲
دل تو داری غلط همی گویمنه به جان و سرت که جان داری
۳
در میان دلی و خواهی بودخویش را چند بر کران داری
۴
راز من در غمت چو پیدا شدروی تا کی ز من نهان داری
صفحهٔ ۱ از ۲