خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا وقتی خوشست امروز و حالیقدحها پر کنید و حجره خالی
۲
که داند تا چه خواهد بود فردابزن رود و بیاور باده حالی
۳
رهی دلسوزتر از روز هجرانمیی خوشتر ز شبهای وصالی
۴
ز طبع خود نخواهد گشت گردوناگر زو شکر گویی یا بنالی
صفحهٔ ۱ از ۲