خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۳۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناز از اندازه بیرون می‌کنیوز جگر خوردن دلم خون می‌کنی
۲
هرچه من از سرکشی کم می‌کنمدر کله‌داری تو افزون می‌کنی
۳
ماه رخسارت نه بس در میغ هجرنیز با این جور گردون می‌کنی
۴
چون به یک نوع از جفا تن دردهیمتازه صد نوع دگرگون می‌کنی
صفحهٔ ۱ از ۲