خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش‌آر، ساقی، آن می چون زنگ راتا ما براندازیم نام و ننگ را
۲
امشب ز رنگ می برافروز آتشیتا رنگ پوش ما بسوزد رنگ را
۳
بی‌روی او چون عود می‌سوزد تنممطرب، تو نیز آخر بساز آن چنگ را
۴
با فقیه از عقل می‌گوید سخنعقلی نبوده‌ست این فقیه دنگ را
صفحهٔ ۱ از ۳