خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاستاِرَمِ دیده و آرام دلِ زار اینجاست
۲
بر سر خار چمن روی بمالیم چو گلگر بدانیم که باز آن گل بی‌خار اینجاست
۳
تن از آنجا نشکیبد، دلم اینجا چون نیستدلم آنجا ننشیند، که مرا یار اینجاست
۴
عجب ار تا به ابد روی رهایی بینداین دل خسته که محبوس و گرفتار اینجاست
صفحهٔ ۱ از ۴