خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
۲
قیامت می‌کند بلبل سحرگاهمگر گل فتنهٔ آخر زمان شد؟
۳
ز رنگ سبزه و شکل ریاحینزمین گویی به صورت آسمان شد
۴
صبا در طرهٔ شمشاد پیچیدبنفشه خاک پای ارغوان شد
صفحهٔ ۱ از ۲