خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لکدیگر سیاه چرده ندیدم بدین نمک
۲
خوبان سزد که بر درت آیند سر به سروانگاه خاک پای تو بوسند یک به یک
۳
هم ظاهر از دو چشم تو گردیده مردمیهم روشن از دو لعل تو در دیده مردمک
۴
آدم ز حسن روی تو گر بهره داشتیاز دیدنش به سجده بپرداختی ملک
صفحهٔ ۱ از ۲