خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟بی‌خبریم از لبت، هم خبری می‌رسان
۲
نیست مجال گذر بر سر کویت، ز بسولولهٔ اهل عشق، دبدبهٔ حارسان
۳
در دل بی‌دانشان مهر تو دانی که چیست؟مصحف و دست یهود، گوهر و پای خسان
۴
از گل روی تو چون یاد کنم در چمننعره زنم رعدوش، گریه کنم ابرسان
صفحهٔ ۱ از ۳