خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی! زلف و رخت قدری و عیدیقمر حسن ترا کمتر معیدی
۲
همه خوبان عالم را بدیدمبر آن طوبی ندارد کس مزیدی
۳
مراد چرخ ازرق جامه آنستکه باشد آستانت را مریدی
۴
برآن درگه بمیرم، بس عجب نیستبه کوی شاهدی گور شهیدی
صفحهٔ ۱ از ۳