خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
بخش ۵۰ - غزل
منطق‌العشاق
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو با من رای پیوندی نداریدلم سیر آمد از پیوند و یاری
۲
نه خوی آن که از من عذر خواهینه بوی آن که بر من رحمت آری
۳
سرم شد خیره، تا کی ناامیدی؟دلم شد تیره، تا کی بردباری؟
۴
رخت چندان جفا کردست بر منکه گر بعضی بگویم شرم داری
صفحهٔ ۱ از ۲