خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از میکده تا چه شور برخاست؟کاندر همه شهر شور و غوغاست
۲
باری، به نظاره‌ای برون آیکان روی تو از در تماشاست
۳
پنهان چه شوی؟ که عکس رویتدر جام جهان نمای پیداست
۴
گل گر ز رخ تو رنگ ناوردرنگ رخش آخر از چه زیباست؟
صفحهٔ ۱ از ۳