خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کوی خرابات، کسی را که نیاز استهشیاری و مستیش همه عین نماز است
۲
آنجا نپذیرند صلاح و ورع امروزآنچ از تو پذیرند در آن کوی نیاز است
۳
اسرار خرابات به جز مست نداندهشیار چه داند که درین کوی چه راز است؟
۴
تا مستی رندان خرابات بدیدمدیدم به حقیقت که جزین کار مجاز است
صفحهٔ ۱ از ۳