خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وه! که کارم ز دست می‌برودروزگارم ز دست می‌برود
۲
خود ندارم من از جهان چیزیوآنچه دارم ز دست می‌برود
۳
یک دمی دارم از جهان و آن نیزچون برآرم ز دست می‌برود
۴
بر زمانه چه دل نهم؟ که روانهمچو یارم ز دست می‌برود
صفحهٔ ۱ از ۳