خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیزدر ده، که به جان آمدم از توبه و پرهیز
۲
در بزم ز رخسار دو صد شمع برافروزوز لعل شکربار می و نقل فرو ریز
۳
هر ساعتی از غمزه فریبی دگر آغازهر دم ز کرشمه شر و شوری دگر انگیز
۴
آن دل که به رخسار تو دزدیده نظر کرداو را به سر زلف نگونسار درآویز
صفحهٔ ۱ از ۳