خلوتی با عراقی
غزل شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگذر ای غافل ز یاد این و آنیاد حق کن تا بمانی جاودان
۲
تا فراموشت نگردد غیر حقدر حقیقت نیستی ذاکر، بدان
۳
چون فراموشت شد آنچه دون اوستذاکری، گرچه نجنبانی زبان
۴
خود نیابی چاشنی ذکر دوستتا کنی یاد خود و سود و زیان
صفحهٔ ۱ از ۳