خلوتی با عراقی
بخش ۳ - مثنوی
فصل دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بدید این غزل بدین سان خوبملتفت شد به طالب آن مطلوب
۲
دست یازید و بر گرفت و بخوانددر بد و نیک این سخن می‌راند
۳
چون به آخر رسید خوش بگریستگفت: بیچاره این عراقی کیست؟
۴
گفتم: ای جان جان، من مسکیندر بیابان عشق گفته‌ام این
صفحهٔ ۱ از ۳