خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟
۲
میان او که خدا آفریده است از هیچدقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نَگشادست
۳
به کام تا نرساند مرا لبش، چون ناینصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادست
۴
گدایِ کویِ تو از هشت خُلد، مستغنی‌ستاسیرِ عشقِ تو از هر دو عالم آزادست
صفحهٔ ۱ از ۲