خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبلی، برگِ گُلی خوش‌رنگ در مِنقار داشتو اندر آن برگ و نَوا، خوش ناله‌هایِ زار داشت
۲
گفتمش: در عینِ وصل، این نالِه و فریاد چیست؟گفت ما را جلوه‌ی معشوق در این کار داشت
۳
یار اگر نَنشست با ما نیست جای اعتراضپادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت
۴
درنمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حُسن دوستخُرَّم آن کز نازنینان، بخت برخوردار داشت
صفحهٔ ۱ از ۲