خلوتی با محتشم کاشانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در مدح میر محمدی خان فرماید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو گل ز صد طرفم چاک در گریبانستنهال گلشن دردم من این گل آنست
۲
من شکسته دل آن غنچه‌ام که پیرهنمچو لالهٔ سرخ ز خوناب داغ پنهان است
۳
گلی ز باغ جهان بهر من شکفت کزانچو عندلیب مرا صد هزار افغانست
۴
غمی که داده به چندین هزار کس دورانمرا ز گردش دوران هزار چندانست
صفحهٔ ۱ از ۱۲